สมบัติเมื่อตอนวัยรุ่น

ต่อเนื่องมาจากโพสที่แล้ว : ติ่งรุ่นเก่ารำพัน
นี่เป็นสมบัติที่พูดถึงครับ เป็นช่วงชีวิตวัยรุ่นของผมเอง สมัยเป็นวัยรุ่น

แน่นอนว่าเราจะเริ่มชอบเพลงญี่ปุ่น หลายๆคนคงเริ่มจากการฟังเพลงการ์ตูนมาก่อน ยุคนั้นไม่มีเด็กคนไหนไม่รู้จักโดเรมอน อิกคิวซัง ขบวนการห้าสี ไอ้มดแดง และก็ต้องชอบเพลงจากการ์ตูนเหล่านั้นกันแน่นอน

ตอนเด็กๆพ่อซื้อเทปเพลง ชุด “เพลงดังหนังเด็ก”(30+ เท่านั้นครับ ถึงจะทัน 555) ที่มีเพลงการ์ตูนหลายๆเรื่อง โดยคนไทยเอามาใส่เนื้อร้องไทย มาให้ฟัง เปิดฟังกันจนเทปยาน ต้องเอาไปแช่ตู้เย็นกันไม่รู้กี่รอบ 555

ในรูปข้างบนเป็นตอนที่โตขึ้นมาอีกหน่อย อยู่ในช่วงมัธยมแล้วครับ เพลงเซเลอร์มูน รันม่า ยูยูฮาคุโช และอื่นๆ เพลงเพราะๆทั้งนั้นครับ โดยเฉพาะเพลงจากเรื่องรันม่า ทั้ง Openning และ Ending ที่เพราะทุกเพลงจริงๆครับ

สมัยนั้นหาซื้อเพลงการ์ตูนฟังยากมาก แต่เราก็ไปหาซื้อกันมาจนได้ ที่เห็นในรูปส่วนใหญ่สั่งซื้อทางไปรษณีย์จากหนังสือรวมข่าววงการการ์ตูนครับ ทีวีแมกกาซีน เอคลับ ต้องใช้ความพยายามสูงครับกว่าจะได้แต่ละตลับมาฟัง

พอโตขึ้นมาหน่อยก็เริ่มหาเพลงที่นอกเหนือจากเพลงการ์ตูนมาฟังมั่ง

สำหรับคนชอบฟังเพลงญี่ปุ่นตอนนั้นคงไม่มีใครไม่รู้จัก X japan แน่นอน ตอนนั้นมาแรงมากๆครับ ต้นตำหรับสนามบินแตกในยุดนั้นเลย ตอนที่โยชิกิมาเมืองไทยเมื่อหลายปีก่อนครับ

และกับคนนี้ Namie Amuro ที่เคยเป็นอันดับ 1 ของนักร้อง JPOP หญิง ก่อนจะโดน Ayumi Hamasaki ก้าวขึ้นมาแทน ตอนนั้นชอบเธอคนนี้มากๆครับ ซื้อโปสเตอร์ขนาดใหญ่แปะเต็มห้องเลย

ส่วนนี่ เป็นของวง Tokio ครับ โชคดีที่ว่า Sony Music Thailand เอาเทปของวง Tokio มาขายในไทยเยอะมาก เลยหาซื้อง่ายและผมมีเกือบครบทุกชุดที่มีวางขายตอนนั้นเลยครับ Tokio เป็นอีกวงที่ผมชอบๆมากในตอนนั้น

ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะว่าโทโมยะ นางาเสะ นักร้องนำวงนี้มีผลงานละครมาออนแอร์ในไทยหลายเรื่อง หนุ่มผมยาวหน้าตาคมเข้ม สาวๆชอบกันเยอะ ตอนนั้นผมเองก็ชอบดารานักร้องหนุ่มคนนี้มาก มากจนคนรอบข้างสงสัยว่ามึงเป็นตุ๊ดแอบรึเปล่าวะ 555

Continue reading “สมบัติเมื่อตอนวัยรุ่น”

ติ่งรุ่นเก่ารำพัน

ไปเจอของสะสมสมัยเป็นวัยรุ่นมาครับ ทำให้เกิดเป็นบทความนี้ขึ้น

ช่วงนี้ฟังเพลงหลากหลายมาก ทั้งไทย ฝรั่ง เกาหลี ญี่ปุ่น ก็ติดตามข่าวอัพเดทนักร้อง ศิลปินที่เราชอบอยู่เรื่อยๆ พร้อมทั้งค้นหาศิลปินใหม่ๆ เพลงใหม่ๆฟังไปเรื่อยๆ เด็กๆรุ่นหลังที่ชอบศิลปินต่างประเทศเดี๋ยวนี้ เทคโนโลยีอำนวยความสะดวกให้มาก เพลงใหม่ออก ซิงเกิลล่าสุด ผลงานใหม่ๆ ดารานักร้องที่ชอบไปออกรายการนั้นรายการนี้ อัพเดทรวดเร็ว มีคลิปลงยูทูปให้ดู มีภาพถ่ายใหม่ๆแชร์ส่งต่อกัน หรือแม้แต่ความใกล้ชิดกับดารา นักร้องที่เราชอบผ่าน เฟซบุ๊ค ทวิตเตอร์ อินสตาแกรมที่เค้าเล่นเองอีกต่างหาก ^_^

เมื่อย้อนกลับไปดูตัวเราเมื่อตอนนั้น มันช่างยากลำบากเหลือเกิน ในการเป็นคอเพลงเอเชียน

ถ้าเปรียบกับตอนนี้ อาจจะถูกเรียกว่าติ่งก็ได้นะครับ 555

ขอเล่าถึงชีวิตในช่วงนั้นหน่อยก็แล้วกัน

ย้อนหลังไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน (ไม่บอกจำนวนปีแน่ชัด มันจะดูเยอะไป แฮ่ๆ)

ในตอนนั้น เริ่มเข้าสู่วัยรุ่น เริ่มสนใจดูหนังฟังเพลงกันตามประสา ยุคที่เพลงวัยรุ่น RS Grammy และ Kita ครองใจวัยรุ่นยุคนั้น เราเองก็ฟังเพลงเหมือนๆกับวัยเดียวกันทั่วๆไป

แต่นอกเหนือจากนั้น เรายังมีความชอบในเพลงญี่ปุ่นอีกด้วย ยุคนั้นไม่ต้องพูดถึงเพลงเกาหลีเลยครับ ถ้าเป็นเพลงต่างชาติในโซนเอเชียเรา ตอนนั้นก็มีเพลงจีนกับเพลงญี่ปุ่นเท่านั้นที่ได้รับความนิยมแพร่หลาย

แต่ถึงกระนั้นก็ยังเป็นคนส่วนน้อยมาก เรา(ในที่นี้ขอหมายถึงคนชอบเพลงญี่ปุ่น)ในสมัยนั้นจึงมีความยากลำบากมากมายในการติดตามผลงานศิลปินที่เราชอบ ถ้าเป็นคนกรุงเทพยังพอมีแหล่งให้ซื้อเทป ซื้อ CD หรือสินค้าต่างๆบ้าง แต่ต่างจังหวัดนี่จะถือว่าลำบากมาก

ตอนนั้นยังไม่มีอินเตอร์เนทเลยนะครับ ทางเดียวที่เราจะติดตามข่าวสารดารานักร้องญี่ปุ่นตอนนั้น ก็คือทีวีกับหนังสือ

แน่นอนว่าเมื่อไม่ใช่ความนิยมกระแสหลัก รายการทีวี นิตยสารต่างๆที่มีข่าวอัพเดทจากญี่ปุ่นมีให้เราติดตามน้อยมาก รายการข่าวปกติก็จะนานๆมีรายงานที หนังสือดาราก็ไม่มีข่าวให้อ่าน นานๆมีที และต้องดังมากๆด้วยนะ ถ้าใครดันไปชอบคนทีอยู่นอกกระแสหรือไม่ดังมาก ก็แทบไม่รู้ข่าวคราวกันเลยทีเดียว

โชคดีที่ยังพอมีคนเล็งเห็นแฟนๆกลุ่มนี้อยู่บ้าง กระแสก็เริ่มมีมาบ้างจากซีรีส์ญี่ปุ่นที่พอมีมาฉายในบ้านเรา แต่ก็ชอบไปฉายเอาช่วงที่วัยรุ่นไม่ค่อยจะได้ดู หรือจะดูก็ต้องนอนดึกมากๆ เช่น ช่อง  3 เอาซีรีส์วัยรุ่นมาฉายตอน บ่ายสามโมงวันปรกติ โรงเรียนยังไม่เลิกเลยครับ T_T
ช่อง 9 มีซีรีส์มาฉายวันพุธตอนกลางคืน ออกอากาศสี่ทุ่มกว่า จบเที่ยงคืน ตอนนั้นต้องตื่นไปขึ้นรถประจำไปโรงเรียนตอน 6 เช้า เล่นเอาง่วงในห้องเรียน และพอนอนดึกก็จะโดนแม่ดุตลอด

รายการเพลงก็ต้องอาศัยรายการเพลงสากลที่นานๆจะใจดีเปิดเพลงญี่ปุ่นนอกเหนือจากเพลงฝรั่ง มีรายการเพลงเอเชียก็จะเปิดเพลงจีนเยอะกว่า แถมยังออกอากาศซะดึกเลย

เคยมีรายการเพลงเอเชียที่คุณเอ๊ะเป็นพิธีกรทางช่อง 3 ออกอากาศวันอาทิตย์ตอนเที่ยงคืน จบตีหนึ่ง ต้องไปโรงเรียนวันจันทร์เช้า โอ้ววว โชคดีที่เรามีทีวีส่วนตัวในห้อง เลยแอบดูได้ ไม่อย่างนั้นก็ต้องหลับก่อนแล้วปลุกนาฬิกาตื่นมาดู แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้หายง่วงเวลาไปโรงเรียนเลย

เวลาผ่านไป ก็ไปเจอหนังสือ iSpy เข้า หนังสือเล่มนี้เหมือนเป็นแสงสว่างในถ้ำที่มืดมิดของชาวเจป็อบ เจร็อคในยุคนั้น เพราะเป็นเล่มเดียวที่มีข่าวบันเทิงญี่ปุ่นเยอะกว่าหนังสือเล่มอื่น แต่กระนั้นแล้วก็มีไม่กี่หน้าในเล่ม แต่ก็ถือว่าดีมากๆแล้ว

จนมาถึงยุคอินเตอร์เนทเริ่มมีให้ใช้งาน เราไปสิงในห้องคอมโรงเรียนบ่อยๆ เปิดเว็บภาษาญี่ปุ่นที่อ่านไม่ออกแต่ก็ขอให้ได้ดูรูปก็ยังดี ตอนนั้นชอบ ลาร์ค ก็เข้าเว็บ www.sme.co.jp นั่งโหลดคลิปตัวอย่าง MV เป็นชั่วโมงๆ เพื่อจะได้ดูคลิปตัวอย่างสั้นๆแค่ สิบวินาที!

เทปเพลงญี่ปุ่นหาซื้อยากมาก ถ้าไม่ใช่ศิลปินดังๆ หรือค่ายเพลงที่มีสาขาในไทยก็จะหาซื้อยากมาก ตอนนั้นต้องนั่งรถจากลำพูนไปกาดสวนแก้ว ไปร้านที่ชื่อ ไดโอราม่า ที่จะเป็นแหล่งรวมวิดีโอ เทปเพลง สินค้าต่างๆของศิลปินญี่ปุ่นอย่างโปสเตอร์ กล่องเหล็ก รูปภาพ ราคาก็ไม่ใช่ถูกๆ ต้องเก็บตังค์ค่าขนมกันนานกว่าจะซื้อได้อย่างนึง

จากนั้นพอเข้าสู่ช่วงเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็ค่อยห่างหายจากเพลงญี่ปุ่นไป แล้วก็กลับไปเริ่มใหม่ตอนเรียนมหาลัย ช่วงนั้นมีซีรีสย์ญี่ปุ่นให้ดูเยอะขึ้นทางไอทีวี ที่ดังมากๆก็คือเรื่องอยู่เพื่อรัก เคียวดกะฟุกาดะกับทาเคชิ คาเนชิโร่แสดง ดังมาก เพลงเพราะมาก แต่ดันไม่ค่อยได้ดูเพราะอยู่หอพักไม่มีทีวี

หลังจากนัั้นก็เริ่มเรียนหนักขึ้นๆ กว่าจะเรียนจบก็ไม่ค่อยได้ติดตามจริงๆจังๆแล้ว ช่วงนั้นสนใจวงการเกมมากกว่า

พอถึงช่วงเรียนจบก็วุ่นวายกับชีวิตมาเรื่อยเลยไม่ได้สนใจอีกเลย

ขอจบไว้ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวไปดูกันในโพสต่อไปว่าไปขุดเจออะไรที่เก็บไว้บ้างจนต้องมาเขียนลงบล็อกได้เป็นตุเป็นตะขนาดนี้

…………………………..

อ่านตอนต่อไป สมบัติเมื่อตอนวัยรุ่น กันครับ