อ่านไม่ผิดหรอกนะครับ ว่าเป็นรับลมหนาว เพราะนี่เป็นบทความดองที่ตั้งใจจะเขียนเมื่อช่วงปลายฝนต้นหนาวของปีที่แล้ว (2554) ประมาณเืดือนตุลา-พฤจิกานี่แหละครับ แต่เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงบัดนี้

วันนี้ได้เวลาของมันแล้วครับ หรือจริงๆก็คือช่วงหมดมุขแล้วก็กลับไปหาบทความที่ตั้งใจจะเขียนและยังไม่ได้เขียนมาพิมพ์ลงบล็อก ฮ่าๆๆๆ

อย่างที่เคยพูดถึงไว้ในบทความบล็อก เดินชิวๆที่ไนท์บาร์ซาร์ เชียงใหม่ ว่าผมชอบมานั่งที่นี่ แมคโดนัลด์ สาขาไนท์บาซาร์ เชียงใหม่ เพราะว่าชอบบรรยากาศที่นี่ในยามที่นักท่องเที่ยวออกมาเดินเที่ยวกันพลุกพล่านเต็มไปหมด ที่ว่าชอบไม่ได้หมายความว่ามาบ่อยๆนะครับ นานๆมาทีปีนึงจะได้มาครั้งสองครั้งเท่านั้นเอง

ช่วงนั้นมีโอกาสได้ไปแถวๆนั้นอีก เลยชวนเพื่อนไปนั่งชิลๆด้วยกัน บอกเค้าว่า ไปนั่งเอาบรรยากาศ

เพื่อนบอกว่าไม่ไปอ่ะ  มันแพง ช่วงนั้นเงินช๊อตๆอยู่ ผมก็บอกว่า เราจะไปซื้อเมนูประหยัดมากินกัน ไอ้ที่ขายกัน 29 บาท อะไรงี้ไง ช่วงนั้นผมก็ไม่ค่อยมีตังค์เหมือนกัน

เพื่อนก็โอเค

พอไปถึงหน้าเคาเตอร์ พอจะสั่ง มองหาเมนูประหยัดมันอยู่ไหนก็ไม่รู้ ตรงป้ายด้านบนที่มีเมนูไม่เห็นมีให้สั่งเลย จะเดินออกก็กลัวเสียฟอร์ม สุดท้ายก็เลยตามเลย สั่งเป็นเซ็ตมากิน และก็ได้รู้ว่า พวกเมนูประหยัดที่ว่ามันมีเมนูเป็นแผ่นวางไว้ตรงเคาท์เตอร์ตรงหน้าพนักงานที่เราเดินไปสั่งเมนูนั่นแหละ แต่ก็ไม่ทันแล้ว สั่งเป็นเซ็ตไปซะแล้ว

เพื่อนผู้กระเป๋าแห้งที่พลาดมาด้วย ก็ต้องตกกระไดพลอยโจน เสียเงินเกินความจำเป็นไปกับอาหารเมื่อเดียว ที่เอาไปกินก๋วยเตี๋ยวหรือข้าวราดแกงไ้ด้หลายมื้อ แฮ่

ที่น่าเห็นใจมากขึ้นไปอีกคือ เพื่อนสั่งชุดแม็คนักเก็ตเพราะเข้าใจผิดว่าชุดนี้มีเบอร์เกอร์ด้วย เพราะดูป้ายเมนูแล้วเข้าใจผิด คิดว่าเบอร์เกอร์จากชุดข้างๆรวมไว้ในนี้ด้วย

“เมื่อไหร่เบอร์เกอร์ผมจะมา” เพื่อนเริ่มบ่นละ

“เบอร์เกอร์อะไร”

“ก็เบอร์เกอร์ที่ผมสั่งไง”

“อะไร ชุดแม็คนักเก็ตก็มีแต่นักเก็ตสิ ก็มีแค่นั้นแหละ นักเก็ต เฟรนซ์ฟราย เป็ปซี่”

“เฮ้ย ก็ป้ายมันมีรูปเบอร์เกอร์อ่ะ”

“เบอร์เกอร์ชุดข้างๆอะดิ”

แป่ว…… เป็นที่น่าเห็นใจมากครับ เล่นเอาเพื่อนมันเซ็งไปสักครู่ใหญ่ๆ เพราะมันนึกว่าจะได้กินเบอร์เกอร์ด้วย

ที่ชอบมานั่งที่นี่ก็อย่างที่บอกครับว่าชอบบรรยากาศบริเวณนี้ มีดูคึกคักและเต็มไปด้วยผู้คนจากนานาชาติ ที่มานี่ไม่ได้ชอบหรือติดใจอะไรแมคโดนัลด์หรอกครับ แต่จะมานั่งที่เขาเฉยๆก็กระไรอยู่

นั่งกิน นั่งดู รับบรรยากาศไป คุยกับเพื่อน ก็มีความสุขดี

จริงๆมีอีกที่นึงที่น่าสนใจคือที่เบอร์เกอร์คิงใกล้ๆกัน มีชั้นสองไว้ดูวิวมุมสูงด้วย ว่าจะลองไปนั่งดูก็ยังไม่ได้ไปสักที มองจากตรงนั้นดูวิวบริเวณนั้นก็น่าจะสวยอยู่นะ

มีเรื่องอยากบ่นหน่อยก็คือ เฟรนซ์ฟรายวันนั้นเค็มมากครับ ไม่รู้พนักงานทำเกลือหกใส่หรือเปล่า มันเค็มเพราะเกลือเยอะเกินไป จนผมต้องเอาทิชชู่รูดเกลือออกก่อนกินเลยนะนั่น ไม่รู้ว่าเป็นเฉพาะวันนั้นรึเปล่า

แมคสาขานี้เปิด 24 ชั่วโมงครับ มาเมื่อไหร่ก็ได้

ช่วงที่ไปนั่นกำลังอินกับหนังสือ “ONWARD ถอยไปข้างหน้า“ของสตาร์บั๊ค อยู่ แล้วก็มีแม็คเข้าไปเป็นตัวละคร เป็นตัวโกงในเรื่องราวในหนังสือเล่มนี้ด้วย ไปนั่งที่นั่นเลยได้อารมณ์ร่วมเข้าไปอีก ได้บรรยากาศ

หลายคนถามว่าถ้าอินกับหนังสือเล่มนี้แล้วทำไมไม่ไปนั่งสตาร์บั๊คล่ะ คำตอบคือตังค์ไม่พอครับ ฮ่าๆๆ แต่สตาร์บั๊คก็อยู่อีกฝั่งของถนนตรงแม็คข้ามเลย มันได้อารมณ์ของการเผชิญหน้ากันระหว่างยักษ์ใหญ่เบอร์เกอร์ที่รุกล้ำเข้ามาในธุรกิจกาแฟ แล้วใครจะยอมล่ะ ก็ต้องสู้กันหน่อย

หุหุ อินจัดครับช่วงนั้น

นั่งแช่อยู่นานจนชักเริ่มเกรงใจ พอสมควรแก่เวลาก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

ช่วงที่ไปนั่นเป็นช่วงที่ไม่ได้ออกบ้านไปไหนเลยครับ พอได้ออกบ้านเลยจัดดีๆสักมื้อ กับที่ที่บรรยากาศดีๆ ดูเหมือนจะไฮโซนะครับ แต่ไม่ค่อยได้กินแบบนี้บ่อยๆหรอกครับ นานๆที

และถ้าไปคราวหน้า จะสั่งเมนูประหยัดกินให้ได้

ปล. บทความนี้ไม่ได้เขียนมาเพื่อโฆษณาให้แมคโดนัลด์นะครับ แต่ไปกินร้านไหนมาก็เอามาเล่าสู่กันฟังเท่านั้นเอง ไม่ได้รับเงินค่าโฆษณาจากแมคโดนัลด์มานะคร้าบ

ไปไหว้พระทำบุญกับแม่ น้องสาวและน้องเขยมาครับ จริงๆไปมานานละแต่เพิ่งมีโอกาสได้เอามาลงบล็อก

สาเหตุที่แม่อยากไปไหว้พระที่วัดนี้ก็เพราะว่า มีญาติท่านนึงเคยไปมาก่อนแล้วมาเล่าให้แม่ฟังถึงความสวยงามร่มรื่น โดยเฉพาะไฮไลท์ที่กล่าวถึงความสวยงามของ “ห้องน้ำ้ลอยฟ้า” ของทางวัด

ห้องน้ำลอยฟ้า มันจะเป็นยังไงกันนะ

เมื่อมีโอกาสเหมาะเจาะก็ได้ไปเที่ยว ไปไหว้พระที่วัดท่าใหม่อิแห่งนี้สมใจครับ ถ่ายรูปมาบางส่วน

วัดท่าใหม่อิเป็นวัดเล็กๆ เนื้อที่วัดไม่ใหญ่โตมาก แต่ก็ใช้พื้นที่แต่ละตารางเมตรอย่างคุ้มค่า มีการตกแต่งวัดอย่างร่มรื่นยังกะรีสอร์ท นอกจากได้มาไหว้พระประธานในอุโบสถแล้ว ทั่วบริเวณวัดยังมีสิ่งศักดิื์ให้เคารพสักการะตามจุดต่างๆมากมาย ทั้งต้นโชค พระเจ้าทันใจ พระพิฆเนตร พระราหู พระประจำวันเกิด ฯลฯ

Continue reading →

ชอบอ่านหนังสือกันไหมครับ ผมเองเป็นพวกชอบเดินเล่นในร้านหนังสือ ไปไหนมาไหนถ้าเจอร้านหนังสือหรือแผงหนังสือเป็นต้องโฉบเข้าไปดูเสียหน่อย ซื้อไม่ซื้อว่ากันอีกเรื่อง จนถึงขนาดฟุ้งซ่านเอามาเขียนเป็นซีรีย์ เดินเล่นในร้านหนังสือ ได้เป็นวรรคเป็นเวร

นอกจากหนังสือใหม่ๆแล้ว บางทีก็ต้องหาหนังสือมือสองบ้าง อาจจะเพราะตอนหนังสือเล่มนั้นๆออกวางขายดันไม่มีเงินซื้อ พอจะซื้อก็หาซื้อไม่ได้แล้ว หรือไม่ก็หนังสือเก่าๆที่หาซื้อยากๆ บางทีเราก็หาได้จากร้านหนังสือเก่า อีกเห็นผลนึงที่ชอบไปเดินร้านหนังสือมือสองก็คือ บางทีเราไม่รู้จะอ่านอะไร ไปเดินร้านมือสองอาจจะเจอหนังสือประเภทที่ว่าเราเคยอยากอ่าน อยากซื้อ แต่พอเวลาผ่านไปดันลืมซะสนิท ไปเดินเล่นร้านหนังสือเก่าบางทีก็เจอหนังสือประเภทนี้

วันนี้เลยอยากแชร์ร้านที่ผมไปเดินหาหนังสือเก่าบ่อยๆ เผื่อใครที่อยู่แถวๆเชียงใหม่หรือมาเที่ยวเชียงใหม่แล้วอยากหาหนังสือเก่า หนังสือมือสองอ่าน

จริงๆก็คงจะมีเยอะกว่านี้ครับ มีอีกหลายร้าน แต่ดพสนี้เอาเแพาะที่ผมไปเดินก็แล้วกันนะครับ

สองที่แรกคิดว่าคงรู้จักกันดีอยู่แล้ว ก็คือร้านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเยื้องกับร้านหนังสือใหญ่อย่างสุริวงค์บุ๊คเซ็นเตอร์นั่นเอง ร้านนี้หนังสือเยอะก็จริง แต่เสียตรงที่ว่าฝุ่นเยอะไปหน่อย ตรงโซนด้านในร้านรู้สึกว่าควรจะมีการจัดหนังสือและทำความสะอาดสักหน่อย มันซกมกเกินไปนิด

ที่ที่สองอยู่ตรงถนนคนเดินทุกวันอาทิตย์ ร้านจะมาตั้งแผงหนังสือมือสองอยู่บริเวณหน้าประตูโรงเรียนพุทธิโสภณ ที่อยู่ตรงข้ามโรงเรียนเมตตาศึกษา จะอยู่บริเวณใกล้เวทีการแสดงของเด็กๆ ร้านนี้มีหนังสืออยู่พอประมาณ อาจจะติดตรงที่เป็นแผงขายของ

ที่สุดท้ายครับ เพิ่งมีโอกาสไปแวะเมื่อไม่นานมานี้เอง ทั้งๆที่ขี่รถผ่านๆบ่อยๆ ร้านนี้ขอแนะนำเลยครับ ร้านกว้างขวาง หนังสือเยอะ ในร้านค่อนข้างสะอาด ผมไปได้หนังสือเก่าที่ตามหาอยู่จากที่นี่หลายเล่มเลย เช่น หนังสือเรื่อง “ว้าวุ่น” ที่ซื้อเป็นของขวัญให้เพื่อน กับหนังสือ FHM ปกอั้ม พัชราภา ที่อั้มถ่ายแบบให้ FHM เป็นครั้งแรก

ร้านนี้ชื่อร้าน เดอะบุ๊ค อยู่แถวๆหนองหอย ครับ มีรูปหน้าร้านมาให้ดูด้วย (ขออนุญาติคนขายแล้ว)

แผนที่ร้านครับ

View ร้าน เดอะบุ๊ค in a larger map

ปล. ร้านนี้คนขายผู้หญิงน่าตาดีและพูดเพราะครับ หาหนังสือเล่มไหนอยู่เดินไปถามเธอได้เลย ถ้ามีเธอจะพาไปหยิบที่ชั้น เร็วกว่าเดินหาเอง

วันนี้ก็เหมือนวันอื่นๆของคนเขียนบล็อกคนนึง ที่มักจะเช็คคีย์เวิร์ดของคนที่เข้ามาเยี่ยมชมแวะอ่านบล็อกว่าเค้าเข้ามาเจอบล็อกเราด้วยคำคำๆไหนบ้าง

วันนี้พิเศษกว่าวันอื่นๆตรงที่ว่ามีคำค้นหาคำหนึ่งที่ผมรู้สึกสนใจมากเป็นพิเศษนั่นก็คือคำถามที่ว่า

“ลำพูนน่าอยู่หรือเปล่า”

ผมมาลองนั่งคิดนอนคิดอยู่นานครับ ว่าถ้ามีคนมาถามเราแบบนี้จริงๆเราจะตอบเขาไปว่ายังไงดี

ร้อยทั้งร้อย ถ้าเราไปถามคนจังหวัดไหนว่าจังหวัดของคุณน่ะอยู่หรือเปล่าส่วนใหญ่คงจะตอบว่าน่าอยู่กันทั้งนั้น เพราะทุกคนคงมีสำนึกรักบ้านเกิด รักจังหวัดที่ตัวเองอยู่กันทุกคน

“น่าอยู่หรือเปล่า” คำตอบมันแน่นอนอยู่แล้วครับสำหรับตัวผมเองว่าคงต้องบอกว่า “น่าอยู่มาก” แต่ก็นั่นแหละ คำว่าน่าอยู่นั้นมันก็ขึ้นอยู่กับคนที่จะมาอยู่เองด้วยนะครับ ว่าจะชอบที่นี่หรือเปล่า เอาเป็นว่าจะอธิบายบรรยากาศโดยรวมของจังหวัดลำพูนคร่าวๆให้อ่านกันครับ

Continue reading →

ทริปนี้เกิดจากความตั้งใจจะไปชมดอกนางพญาเสือโคร่งบานสะพรั่งเต็มต้นแล้วถ่ายรูปสวยมๆาดูเล่นกับเขาบ้าง เพราะปีที่แล้วไปช้า ดอกร่วงหมดต้นไม่ทันได้ดู ปีนี้เลยอยากแก้ตัวจากปีที่แล้วสักหน่อย

ฤกษ์งามยามดีหลังปีใหม่ เลยขี่รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ ขึ้นไปเที่ยวดอยสุเทพอีกสักครั้ง เวลาผ่านไปไว้จริงๆ เผลอแป๊บเดียวผ่านมา 1 ปีแล้วรึนี่

แน่นอนว่าจุดหนึ่งที่ต้องแวะชมก็คือจุดชมวิว ที่ตั้งอยู่เลยสถานีไฟป่าขึ้นมาหน่อย ไปช่วงนั้นอากาศยังดีอยู่ ไม่มีหมอกควันจากไฟป่ามารบกวนทัศนียภาพและบั่นทอนสุขภาพเหมือนช่วงนี้ ทำให้ได้ชมวิวมุมสูงของเมืองเชียงใหม่ชัดเจน สูดอากาศดีๆเข้าปอดได้เต็มที่ อากาศไม่หนาวมากอย่างที่คิด แต่ก็เย็นสบาย เหมาะกับการท่องเที่ยวของชาวสองล้ออย่างเรา

ตอนไปถึงที่จุดชมวิวก็เป็นเวลาประมาณบ่ายสองโมงโดยประมาณ ตั้งใจไปดูดอกไม้สวยๆแต่ดันมาเอาป่านนี้ ฮ่าๆๆ เพราะดันตื่นสายน่ะครับ คนที่เค้าจะมาดูดอกนางพญาเสือโคร่งส่วนใหญ่จะมาตั้งแต่เช้ามืด เพื่อที่จะได้ชมดอกไม้ในตอนเช้าที่มีแดดอ่อนๆ สวยงาม แต่ก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองว่า ก็ดูดอกตอนเย็นๆบ้างก็ได้นี่ เปลี่ยนบรรยากาศ เราต้องแตกต่างจากคนอื่นๆสิ

อากาศเย็นๆ ขี่รถลัดเลาะขึ้นดอยชมวิวแบบนี้ มันเป็นอะไรที่ผมชอบมากจริงๆ

ขี่รถเลยวัดพระธาตุดอยสุเทพไปก่อน เพราะตั้งใจจะไปเที่ยวบ้านแม้ว ขุนช้างเคี่ยนก่อน ขากลับค่อยแวะครับ มาถึงบ้านแม้วแดดแทบจะไม่มีแล้ว แต่ก็ยังพอมีนักท่ิองเที่ยวเดินทางมาเรื่อยๆ ความตั้งใจตอนแรกที่จะมานั่งจิบชาชิลๆก็ต้องล้มเลิกไปครับ เพราะกลัวแดดหมด อยากจะแวะชมวิวอีกหลายที่อยู่

Continue reading →

ไม่รู้มาก่อนเลยครับว่าที่จังหวัดลำพูนของตัวเองมีสถานที่แบบนี้อยู่ด้วย มารู้เอาเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เองครับ เรื่องมันเกิดจากคุณน้าอยากซื้อกล้วยไม้แล้วไปได้รับคำแนะนำจากเพื่อนของน้ามาว่ามีโรงเพาะกล้วยไม้ขายอยู่ จำหน่ายในราคาย่อมเยาว์ กล้วยไม้สวยๆเยอะ เราก็เลยลองไปเยี่ยมชมดูครับ อยากรู้ด้วยว่าจะเป็นยังไงเพราะไม่เคยได้ยินถึงสถานที่นี้มาก่อน

เพื่อนน้าที่แนะนำได้บอกเส้นทางว่า ให้มาจากสามแยกดอยติ ขับรถไปทางจะไปแม่ทา ไปลำปาง เมื่อเจอป้ายค่ายลูกเสือหริภุญชัยให้เลี้ยวซ้ายเข้าไปแล้วขับเลยค่ายลูกเสือไปเรื่อยๆก็จะเจอ

ทางเข้าหน้าตาประมาณนี้ครับ

ให้สังเกตป้ายนี้ดูก็ได้ครับ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ศูนย์”หริภุญไชย” จังหวัดลำพูน ตรงหน้าทางเข้า

ก่อนไปก็คิดอยู่ว่าหน้าตาร้านที่ว่ามันจะเป็นยังไง เส้นทางเข้าไปก็เป็นทางที่ค่อนข้างเปลี่ยว แต่สภาพถนนดี ขับไปก็กังวลใจไปว่า เอ จะมาถูกทางหรือเปล่านะ แต่ป้ายตรงทางเข้าเขาก็บอกไว้ชัดเจน ก็ขับมาเรื่อยๆจนสุดทางเลยครับ ถึงจะเจอศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาอาชีพการเกษตร จังหวัดลำพูน (พันธุ์พืชเพาะเลี้ยง) กรมส่งเสริมการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์

เลี้ยวเข้าไปแล้วเมื่อเจอแยกจะมีป้ายบอกทางไปโรงเพาะครับ
บอกตรงๆตอนแรกที่ได้ฟังจากเพื่อนของน้าเค้าพูดถึงที่นี่แล้วผมไม่นึกว่าจะเป็นหน่วยงานรัฐครับ นึกว่าเป็นร้านขายส่งกล้วยไม้ใหญ่ๆ แต่นี่เป็นศูนย์เพาะที่มีโรงเรือนขนาดใหญ่อยู่หลายโรงเลยครับ ไปวันนั้นไม่ได้ถามว่าโรงอื่นเพาะอะไร แต่ไปเฉพาะที่โรงเพาะกล้วยไม้ฟาแลนนอบซิสสำหรับจำหน่าย

ตอนไปถึงขับรถวนอยู่นานครับ ไม่มีเจ้าหน้าที่เลย ขับไปขับมาจนเกือบจะตัดใจว่าไม่ซื้อละกลับดีกว่า ก็ไปเจอเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งกำลังทำงานอยู่พอดีเลย เลยรู้ว่าถ้าใครมาแล้วไม่เจอ ให้ดูที่หน้าโรงเพาะกล้วยไม้จะมีเบอร์โทรศัพท์ไว้โทรเรียกเจ้าหน้าที่ติดอยู่ที่บอร์ดหน้าโรงเพาะ เวลามาแล้วไม่เจอใครก็อย่าเพิ่งกลับซะก่อนล่ะ (คงต้องเซนเซอร์เบอร์ไว้นะครับ)

โรงเรือนใหญ่ดีครับ มีกล้วยไม้เยอะแยะเต็มไปหมด ราคาก็มีตั้งแต่ต้นละ60บาทไปจนถึงต้นละหลายพันบาทเลย บางต้นก็โดนจองไว้แล้วโดยร้านค้า หรือเตรียมไปออกงานกษตรแฟร์ต่างๆ

แบบนี้คนที่ชอบกล้วยไม้น่าจะจะชอบนะเนี่ย น่ามาเที่ยวดูนะครับ ได้เสียตังค์แน่นอนครับ (แม่กับน้าก็หมดไปหลายร้อยเลยครับ)

ที่ชอบมากอีกอย่างก็คือเจ้าหน้าที่ผู้หญิงที่มาดูแลครับครับ น่ารักดี ตอนไปซื้อเค้าคุยกับแม่กับน้าๆเป็นภาษาเหนือ ลงท้ายด้วย”เจ้า”ทุกครั้ง ถามตอบฉะฉาน อันไหนตอบได้ก็ตอบ ให้ความรู้ให้คำแนะนำเรื่องการดูแลกล้วยไม้ อันไหนตอบไม่ได้ก็บอกว่าไม่รู้ จริงใจดีครับ น่ารักอ่ะ เสน่ห์แบบสาวเหนือพูดภาษาเหนือแท้ๆที่เค้าร่ำลือกันเป็นแบบไหนให้มาดูเจ้าหน้าที่คนนี้ครับ (ไม่ได้ถ่ายรูปมานะครับ ไม่ถ่ายรูปคนครับ เป็นกฎเหล็กของการถ่ายรูปที่ผมตั้งให้ตัวเองครับ อยากเห็นให้ไปดูเองนะครับ:))

ขนาดผมเองไม่ค่อยชอบอะไรเกี่ยวกับพืชพรรณ ต้นไม้อะไรเท่าไหร่ พอมาที่นี่ก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจครับ มีกล้วยไม้เยอะแยะเต็มไปหมดในโรงเพาะใหญ่ๆแบบนี้ อากาศเย็นๆสบายๆ เดินเล่นได้นาน แม่กับน้าเดินไปทั่วโรงเพาะเลยครับ ส่วนผมก็ถ่ายรูปเล่นไป

รูปสุดท้ายนี่เป็นผนังโรงเพาะที่มีน้ำหล่อเย็นอยู่ครับ เห็นว่ามันแปลกตาดีเลยถ่ายมาไว้ดูเล่น

ถ้าชอบกล้วยไม้ หาซื้อกล้วยไม้อยู่ ผ่านมาแถวนี้ลองแวะมาเที่ยวกันดูสิครับ มายังไงดูจากแผนที่ด้านล่างนี้เลย

View ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาอาชีพการเกษตร จังหวัดลำพูน in a larger map

คนชอบกล้วยไม้ น่าลองแวะมาเที่ยวดูนะครับ ^^

ปล. เนื่องจากที่นี่เป็นหน่วยงานราชการ จึงเปิดตามเวลาราชการ และหยุดในวัน เสาร์-อาทิตย์ นะครับ

เพื่อนผมเพิ่งไปมาเมื่อวันเสาร์ แล้วบอกว่าปิด ใครจะไปเที่ยวดูหรือซื้อกล้วยไม้ให้ไปในวันและเวลาราชการนะครับ