เด็กน้อยผู้น่าสงสาร

ณ ม้านั่งหน้าชมรมแห่งหนึ่งของคณะเก่าแก่หลังมช. ที่นี่เป็นที่ที่สมาชิกมักจะใช้เป็นที่นั่งพักผ่อน พูดคุย กิน ดื่ม และแม้กระทั่งใช้เป็นที่ซุกหัวนอนในบางกรณี

ในตอนกลางคืน ใครไปไหนมาไหน ยังไม่กลับหอ ก็อาจจะแวะมาดูว่ายังมีใครนั่งอยู่กันบ้าง หรือใครเบื่อก็มานั่งเล่น ง่วงก็ค่อยกลับไปนอนหอ

และเมื่อถึงช่วงเวลาใกล้สอบ ก็จะมีบรรดาๆสมาชิกที่ลี้ภัยจากที่พัก มาหาที่สงบอ่านหนังสือหนังหากัน แต่การมาอ่านหนังสือที่ชมรมไม่ค่อยได้อ่านกันหรอกครับ นั่งคุยกันซะมากกว่า ส่วนใหญ่จะไปหาที่สงบๆอ่านกันตามใต้ตึกและอาคารเรียน เวลาอยากพักก็ขี่รถมานั่งเล่น มาคุยกันที่ชมรมเอา

วันนั้นก็เหมือนกับทุกๆที ไม่ว่าจะเป็นเวลาดึกแค่ไหน ชมรมก็ยังมีพี่ๆ เพื่อนๆ น้อง มานั่งเล่นกัน ไม่ก็พลัดกันไป พลัดกันมา แวะเวียนกันมาไม่ขาดสายเนื่องจากว่าช่วงนั้นเป็นเวลาใกล้สอบ

และระหว่างที่กำลังนั่งคุยกันอยู่นั้น เพื่อนคนหนึ่งก็ได้สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปรกติไปจากทุกๆวัน

เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ หน้าตาน่าเอ็นดู ส่วนสูงน้อยว่าถุงขยะสีดำใบใหญ่ที่เค้าแบกพาดบ่า เดินเข้ามาในคณะ เดินไปเดินมาหาเก็บขยะรีซายเคิลได้พวก ขวดน้ำ กระป๋องน้ำอัดลม
ตอนนั้นก็เป็นเวลาดึกพอสมควรแล้ว มันควรจะเป็นเวลาพักผ่อนของเด็กในวัยขนาดเขา ควรจะนอนหลับสบายอยู่บนที่นอน ไม่น่าจะต้องมาทำอะไรอย่างนี้

เราเห็นแล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรในคืนแรก แต่ว่าหลังจากนั้น เราพบเห็นเด็กชายคนนี้เข้ามาเดินเก็บขยะตอนกลางคืนบ่อยๆ พวกเราจึงเริ่มให้ความสนใจ และเด็กคนนี้ก็เริ่มเป็นประเด็นในวงสนทนาของพวกเรา

“ดูเด็กคนนั้นสิ น่ารักเนาะ ขยันจัง แต่ก็น่าสงสาร ครอบครัวต้องจนมากๆแน่เลย”

“เอ็นดูมันเนาะ อ้อ..อ๊อย… ละอ่อนตั๋วเต่าอี้ เซาะหาซะตังค์ไจ้คนเดียว”

เื่มื่อบ่อยๆเข้า ก็มีเพื่อนๆน้องๆบางคนสงสาร บางคนก็เก็บขยะพวกขวดน้ำ กระป๋องน้ำอัดลม ไว้ เวลาเด็กนี่มาก็เอาให้ไป

เพื่อนคนหนึ่ง ชื่อบอย สงสารเด็กนี่มาก เลยมักจะเอาเงินให้เด็กนี่ไปด้วย ครั้งละสิบ ยี่สิบบาทก็ว่ากันไป เด็กนั่นก็มักจะดีใจและยกมือไหว้เพื่อนเราอย่างน่าเอ็นดู

“สงสารเด็กมัน”

………………….

เวลาผ่านไปสักพัก เด็กนั่นก็ยังวนเวียนมาเก็บขยะอยู่เรื่อยๆ

วันหนึ่งเรายกขโยงกันไปกินนมร้านแถวๆหลังมอกันกลุ่มใหญ่ เมื่อบทสทนาวกเข้ามาถึงเรื่องเด็กน้อยคนนั้น บอยก็เล่าให้ฟังว่า

“ฮาจะม่ัะเอาตังค์ฮื้อไอ่ละอ่อนนั้นละ”

“เยียะใดวะ” “ทำไม่ล่ะ พี่บอย”

“ฮาไปหันมันเล่นเกมอยู่ตี้ร้านหลังมอน่ะก่ะ ฮาว่าตี้มันไปเก็บขยะมาขายมันเอาตังค์มาเล่นเกมแน่ๆ เสียความรู้สึก”

“เป๋นจะอั้นไปเหีย ฮานิบ่ะเฮ้ย”

“นั่นเนาะ”

“วันนั้นมันเข้ามาเก็บขยะแหม ฮาก่อเลยสอนมันไป ว่าเยียะใดม่ะเก็บตังค์ไว้ เอาไปเล่นเกมเยียะใด มันก่อม่ะปากสักกำ แล้วเดินหนีฮาไปเลย”

หลังจากนั้นพวกเราก็ไม่ช่วยเหลืออะไรเด็กคนนี้อีกต่อไป และพอสักพักเด็กชายตัวน้อยก็ไม่มาเก็บขยะในคณะเราให้พวกเราเห็นอีกเลย

Comments

comments

Powered by Facebook Comments

ใส่ความเห็น